Onur Yaşar » kişisel

Batıl

Onur — Mon, 02 Nov 2009 01:45:58 +0000

Küçükken pek batıl inançlıydım. Hangi çocuk değildir ki? Her şeyin doğaüstü açıklamaları konusunda hayalgücümün sınırları uçsuz bucaksızdı. Merkezinde kendimin olduğu bu evrenin tüm bileşenlerinin benim için yaratıldığı yanılsamasıyla çok mutluydum. Arada bir yetişkinler de benim gerçekliğimi doğrular şeylerden söz ederdi. Din ve beraberinde gelen bütün batıl inanışlar içinde en çok ilgimi çeken her zaman “nazar” olmuştur. Evet, evet, hadi itiraf edeyim. Ona inanmaktan hiç vazgeçmedim. Hani çocukluktan akılda kalan anektodlar vardır, nasıl olursa sanki dün yaşanmış gibi hatırlanır. İşte benim o şiddette hatırladığım en az 3 nazar anım var.

İnsan acaba hatalarının sonuçlarıyla yüzleşmek yerine suçu baskalarına atmayı mı sever? Evet, sever. “Yeterince iyi değilim” diyemez de, “nazar değdi” der. “Beceremedim” diyemez de, “göz var” der. Yine çocukken öğrendiğim çok önemli bir nokta nazarın illa dışardan gelmeyeceğidir, en büyük tehlike insanın ta kendisidir.

“Hah! Ne safsata ama.” diyen rasyonel yanım yazıyı onun etkisinde bitirmem için baskı yapıyor. Haklı da. Olaylar yaşarız, bazen dersler alırız, bazen geçiştiririz. Her şey sebep-sonuç ilişkilerine bağlı olarak hayatımızı şekillendirir…

Ama bazen de nazar değer ya. Değmez mi?

Yürüyen ördek kuklam

Onur — Thu, 15 Jan 2009 14:43:01 +0000

8. Organik Ürünler ve Çevre Fuarı’ndaki standımızda çalışıyoruz. Ortağım Aslı‘nın pek sevdiğim eczacı arkadaşı Kübra yanında arkadaşı Hülya ile geldi. Hülya’nın elinde bir kukla, ördek kuklası. O kadar sade ve şahane ki. Bayıldım. Samsun Valiliği‘nin standından almış. Koşarak gittim, sordum, son kuklaymış az önce Hülya’nın aldığı. Amca bana da bir tane hemen yapabileceğini söyledi, çocuklar gibi şenim. Kuklamı bekliyorum.

…

[10 dakika sonra]

Koşulsuz sevgi. Var mı?

Onur — Thu, 28 Aug 2008 23:04:45 +0000

Ergenlik yıllarımdan beri ara ara kafamı kurcalayan bir meseledir bu. Ebeveynlerin çocuklarına karşı duyduğu ve çoğunlukla karşılıksız, koşulsuz olduğu iddia edilen sevgi ya da deli divane Mecnun’un aşkı ne kadar koşulsuzdur? İçinde bulunduğum her durum beni farklı sonuçlara götürse de genelde değişmeyen fikrim (ki geçenlerde ofiste yemek sırasında da konusu açılmıştı, Aslı ile hemfikirdik) dünya üzerinde koşulsuz olan yegane sevginin bir annenin çocuğuna karşı duyduğu sevgi olduğudur. O bile zaman zaman annenin egosuyla küçük muharebeler yaşasa da diğer tüm sevgilerden daha beklentisiz kalmayı başarmıştır. Maalesef bu başarı diğer ebeveynde, çoğunlukla, gözlemlenemez. Biyolojik olarak anne-çocuk arasında var olan bağ mıdır, yoksa kadınlarda olup da erkeklerde noksan kalmış (ve binyıllardır gelişememiş) özelliklerden midir bilinmez, erkek ebeveyn için kendi bireysel kimliğini ortaya koyma, başarısını onaylatma, edinemediği hayat deneyimlerinin edinildiğini görerek kendine pay çıkarma, kontrolü elinde tutma gibi kuru sıkı ataerkil güdüler, çocuğuna karşı duyduğu öngörülen koşulsuz sevgiden çoğu zaman daha üsttedir…

Böyle serzenişler içinde uykuya dalmaya hazırlanan kafayla da Yaşar Kurt’tan Korku iyi gider :)

Enteresan bir ha(f)ta

Onur — Sun, 10 Aug 2008 11:55:56 +0000

Bir kez daha anladığım o ki, hayat bildiğimiz bir şeyi bize tekrar tekrar öğrettiğinde ve kafamıza kafamıza vurduğunda, aslında o şeyi yeni farketmişiz gibi şaşırıyoruz. Bu bir çeşit korunma mekanizması, aynı hataları tekrarlayan aptallar ordusu olduğumuz gerçeğini kamufle ediyoruz hep birlikte. Bunun farkına da en çok hatalarımızı dillendirmeye/yazmaya kalktığımızda varıyoruz, bir bakmışız ki anlattığımız/yazdığımız şey çok tanıdık. Yıllardır orda duran ibretlik deneyimleri görmemişiz de tongaya basmışız, bir de kefal gibi buna şaşırıyoruz.

* * *

Bu ha(f)ta Suzan Kardeş‘in albümünü tekrar dinlemeye başladım. Son derece iddiasız, iddiasızlığı ölçüsünde de başarılı. Bir de Tarkan, Sezen’in Alaturka’sını çok güzel yorumlamış şerefsiz. Nedir bugünlerdeki bu sazlı sözlü müzik sevdası bilmiyorum, geçer herhal. Yanına baharat niyetine Suede’den Electricity‘ye ve Keith Urban’dan You’ll Think of Me‘ye takıldım. Bir de keyiflik Müzeyyen’den Bir Su İçtim Testiden. Ablam diyo ki: “İçtiğimiz kanyak, mezemiz kaymak / Sen kimin yarisin yavrum, her yanın oynak / Arabaya sen bin, faytona ben / Kızını da sen al, oğlunu ben”. Anlayacağınız playlistlerim yine baklavalı işkembe çorbası kıvamında…